Wywiady z bloggerami #3 - Homikus

czerwiec 2nd, 2008,

Paweł Opydo

Homikus Witajcie drodzy entuzjaści blogosfery :) Bez zbędnego przedłużania przechodzę do kolejnego wpisu z serii Wywiady z bloggerami. Tym razem moim gościem jest Bartek “Homikus”, autor blogów Homikus Pospolitus i Sinolog.pl. Będzie więc trochę o Chinach, trochę o gejach i trochę o Sieci.

Zapraszam!

Paweł: Zaczynamy - jak zawsze - od SPNP (Sztampowego Pytania Na Początek): kim jesteś i o czym blogujesz? :)

Bartek: Jestem sobie skormnym studentem sinologii UW i aktualnie prowadzę dwa serwisy. Tym ważniejszym jest aktualnie blog Homikus Pospolitus, gdzie staram się stworzyć wizerunek geja jako człowieka zadowolonego z życia, nie użalającego się nad nim i nad sobą, i potrafiącego w pełni uczestniczyć w tej części życia społecznego, którą tworzy Internet, blogosfera i wszelkie pochodne.

Ponadto, jako przyszły sinolog, prowadzę serwis Sinolog.pl. Aktualnie w stanie zamrożenia, przede wszystkim z racji braku wystarczającej ilości czasu :)

Paweł: No, to zabiłeś mi ćwieka, mówiąc, który jest ważniejszy :) Ale ja mimo wszystko najpierw zapytam o Sinologa, a konkretniej o genezę tego serwisu. Bo ta jest dość wyjątkowa? :)

Sinolog.pl Bartek: Niewątpliwie, przynajmniej na razie, nietypowa :) Każdy student sinologii ma możliwość wyjazdu po trzecim roku studiów na roczny staż naukowy na jedną z uczelni w Chinach. Jest to stypendium rządowe. Tym sposobem wyjechałem i ja, na rok akademicki 2006/07. Trafiłem nie do końca tam, dokąd chciałem i aplikowałem, bo do miasta Wuhan w środkowych Chinach. A chciałem i aplikowałem na trzy uniwersytety w Pekinie.

Cóż, na górze jednak zadecydowano inaczej. Właściwie niemal od razu zacząłem prowadzić blog, jak to bywa w takich sytuacjach, głównie w celu utrzymania jak najbliższego kontaktu z przyjaciółmi w Polsce. Na początku zdecydowałem się na serwis blox.pl. Potem jednak moje ambicje podniosły mi poprzeczkę i postanowiłem przenieść się “na swoje”.

Właściwie do końca pobytu w Chinach był to blog, w zasadzie można powiedzieć “podróżniczy”, i potężna galeria fotografii. Po powrocie, nie chcąc zabijać Sinologa.pl, zdecydowałem się na dorzucenie Sinoteki, czyli czegoś w rodzaju bloga informacyjnego. Trochę się jednak przeliczyłem, jeśli chodzi o mój wolny czas… Dlatego trochę mi to wszystko tam podupadło :) Ale przynajmniej ostatnio zrewolucjonizowałem wizualno-techniczną stronę serwisu, zawsze to coś :)

Paweł: A jakie miałeś doświadczenia w Chinach jeśli chodzi o internet? Świat obiegają informacje, że wszystko jest ocenzurowane i pocięte. Jak to wygląda w praktyce?

Bartek: Ostra cenzura Internetu w Chinach nie jest mitem… doświadczyłem jej i ja. Całkowicie zablokowana Wikipedia (którą dwukrotnie na krótko odblokowano, poza wersją chińską), wiele zagranicznych serwisów informacyjnych również, filtrowane hasła w wyszukiwarkach, niedochodzące maile. Jednak jeszcze przed wyjazdem postarałem się o odpowiednie informacje na temat sposobów jej obejścia. W większości przypadków wystarcza po prostu anonimowy serwer proxy (jakie to proste, prawda?).

Jednak przede wszystkim mogłem liczyć na wspaniały program o nazwie TOR. Przy nim cenzura nie istniała. Jednak wierz mi, Pawle, ciągle bałem się, że ktoś w końcu któregoś dnia zapuka mi do drzwi… może to było przesadzone, ale nie miałem zielonego pojęcia, jak to wszystko tak naprawdę działa.

Paweł: Skąd się w ogóle wziąłeś w tych Chinach?;) Ciągnęło Cię tam, czy to przypadek? Jakbyś - przykładowo - trafił do Brazylii, to mielibyśmy bloga o tym właśnie kraju?

Bartek: Pewnie tak! Ale chyba wolałbym Chile, jeśli już mówimy o tych rejonach ;) A skąd się wziąłem? Patrz wyżej, student sinologii :) A na nią trafiłem z, hmm, zamiłowania do kultury i historii Chin i Dalekiego Wschodu. A potem poszło już samo… Właściwie od momentu dostania się na sinologię wiedziałem, że po trzech latach wyląduję w Chinach. Po prostu element studiów, bez takiego wyjazdu nie miałyby one większego sensu.

Paweł: Dobra - przejdźmy w takim razie do Homikus.pl :) To blog idealistyczny, czy ideologiczny? ;)

Homikus.pl Bartek: O! Przyznam szczerze, że żadne z tych określeń nie przyszło mi nigdy do głowy :) Na pewno nie ideologiczny. To przecież nie ideologia! Więc chyba już bardziej idealistyczny. Internet daje olbrzymie możliwości, jak wiadomo, także dotarcia do jak największej grupy odbiorców, o bardzo różnych zapatrywaniach. W pewnym momencie zaczęło mnie drażnić, że jeśli już jakiś pedał zacznie sobie pisać bloga, to przede wszystkim użala się tam nad swoim nieszczęściem, niezrozumieniem przez świat i krzywdą, jaką wyrządza mu homofobiczne społeczeństwo.Poza paroma wspaniałymi wyjątkami, oczywiście.

Istnieje kilka świetnych blogów. Taka sytuacja sprawiała, że ludzie myślą o gejach jako o biednych, zahukanych, żałosnych i wiecznie nieszczęśliwych istotkach, które kryją się przed światem i życiem (naprawdę, tal wiele takich opinii już słyszałem…). Jak bardzo inaczej wygląda to już na Zachodzie! Dlatego właśnie postanowiłem zacząć tworzyć swój blog i tym samym wnieść swój mały wkład w obalanie takich i wielu innych stereotypów. Pokazać, że jestem jak inni - żyję sobie, uczę się, studiuję, pracuję etc. A przy okazji jestem zadowolony z życia i umiem się nim cieszyć :)

Paweł: Z Twoich obserwacji - jak wygląda podejście do środowisk homoseksualnych w Sieci? Ludzie w internecie, przez względną anonimowość, stają się bardziej odważni. Jak to wpływa na sytuacje? W realu to raczej temat tabu (nie mówię o mediach), a w Sieci?

Bartek: I tu właśnie zaczyna się moje wielkie zdziwienie i zaskoczenie! Byłem przygotowany na to, że kiedy już po jakimś tam czasie zacznie do mnie trafiać coraz więcej osób, bardzo różnych, nie obędzie się bez nieprzyjemności w postaci jakichś wyzwisk i tym podobnych. A tu nic! Nie dostałem nawet jednego takiego sygnału! I nawet, jeśli któryś z moich wpisów skomentuje osoba uważająca mnie za chorego zboczeńca, to robi to kulturalnie i da się z nią wymienić kilka uwag.

Nie wiem, z czego to wynika. Może właśnie z tej innej, nieoczekiwanej postawy, którą przejawiam? Naturalnie nie chcę sobie przypisywać nie wiadomo czego, jednak przeglądając bardzo niszowe blogi tych “biednych zahukanych pedałków” nie można nie zauważyć, że często roi się tam od prymitywnych epitetów w komentarzach.

A co do sieci ogólnie: tak jak istnieją blogi gejów, tak samo istnieją blogi poświęcone tylko i wyłącznie piętnowaniu ich. I to blogi ludzi, po których wypowiedziach widać od razu, że są inteligentni i wykształceni. Ale nie można pominąć jednego. Są to ludzie zawsze albo prawie zawsze związani ze środowiskami katolickimi. Z czym się w ogóle nie kryją, ponieważ główną i niemal jedyną linią forsowania swoich poglądów są dla nich odniesienia do religii.

No i poza tym wszystkim są jeszcze przeróżne fora internetowe, serwisy społecznościowe i tym podobne. Często zdarzało mi się obserwować i sprawdzać reakcje ludzi i ich nastawienie. I ogólnie muszę stwierdzić jedno. Młode pokolenie, wraz ze swymi poglądami, niesie zmiany. Zawsze będzie podział, zawsze ludzie będą się różnić w swych zapatrywaniach. Ale widzę, że proporcja ulega całkowitemu odwróceniu. I to jest wspaniałe :)

Paweł: A nie uważasz, że prowadząc bloga o homoseksualiźmie , potwierdzasz w pewnym sensie opinie, że jest to czymś “dziwnym”? W sensie - czy homoseksualizm zostanie uznany w społeczeństwie jak zwyczajna cecha, będąca czyjąś sprawą prywatną, jeżeli będą powstawały “blogi homoseksualistów”? Nie ma “blogów heteroseksualistów” :)

Bartek: Wiem, zastanawiałem się nad tym nie raz i nie dwa. W pewnym sensie masz rację, jest to jakaś forma afiszowania się i obnoszenia. Myślałem nawet, czy nie powinienem nazwać bloga jakoś neutralnie, a temat homoseksualności (ładniej brzmi, zresztą chyba jest bardziej poprawne ;) ) po prostu byłby tym głównym. Ale doszedłem do wniosku, że nie.

Bo widzisz, Pawle, wielu ludzi tak często lubi powtarzać, że “nie mają nic do gejów czy lesbijek, dopóki się z tym nie obnoszą” etc. No ale moment. Co to znaczy “obnoszą”? Nie jest normalna w takim razie sytuacja, kiedy idę z chłopakiem za rękę i gapi się na nas cała ulica, a my tylko myślimy, czy za rogiem nie dostaniemy w pysk. To nie jest obnoszenie się! Nie jest normalna sytuacja, kiedy istnieje tak silny społeczny sprzeciw wobec nawet tak małej rzeczy jak formalne związki partnerskie! Przecież to nic nikomu nie szkodzi. Nie jest normalna sytuacja, kiedy wielu młodych ludzi używa słowa “pedał” jako jednego z najgorszych wyzwisk. I dlatego nie jest to sprawa do końca prywatna…

Homoseksualiści są akceptowani wtedy, kiedy siedzą sobie w domkach i nie pokazują się światu. Chłopak i dziewczyna idący za rękę czy przytulający się na przystanku albo w knajpie nie budzą niczyjego sprzeciwu. Sytuacja normalna będzie dopiero wtedy, kiedy tak samo żadnej sensacji nie wzbudzi para dwóch chłopaków czy dwu dziewczyn. A żeby taką osiągnąć, trzeba się trochę nadmiernie “poafiszować” i po prostu przyzwyczaić ludzi do naszego istnienia :)

A trzeba pamiętać, że chodzenie za rękę afiszowaniem się nie powinno być nazywane. Dlatego musi być to coś innego, jak na przykład właśnie blog. Czysto pedalski blog :)

Paweł: Z innej beczki - angielska wersja bloga. Jakie jest jej powodzenie? Mówiąc wprost - czy opłaca się inwestować czas w tworzenie wersji anglojęzycznej?

Bartek: Ha! Tego jeszcze nie wiem… Polska młoda blogosfera dała mi wielkie możliwości wstrzelenia się w niszę i zdobycia sobie pewnej stałej audiencji, która wciąż rośnie. Co innego z anglojęzyczną, gdzie takiej niszy nie ma, a większość gejowskich blogów ma zupełnie inny charakter. Na razie jestem pełen optymizmu, zdaję sobie sprawę, że potrzeba na to bez porównania więcej czasu.

Angielską wersję odwiedza raz więcej, raz mniej ludzi, niektórzy zostają na dłużej i poczytają więcej, niektórzy nie brną dalej i od razu wychodzą. Od czasu do czasu ktoś zostawi jakiś komentarz. Właściwie to wyszedłem z założenia, że dla kogoś mogą być jako tako interesujące realia polskie czy wschodnioeuropejskie. Ale na razie jeszcze zdecydowanie za wcześnie na weryfikację tego założenia…

Nawiązałem kilka kontaktów dzięki temu, jednak patrząc na sprawę ogólnie - to nic. Ale szykuje się pewna zmiana formy bloga. Jeśli mi się powiedzie, bo nie zależy to tylko ode mnie, może z tego wyjść coś naprawdę fajnego! Dla anglojęzycznego czytelnika pewnie także :)

Paweł: Czyli możemy się spodziewać, że jeszcze czymś nas zaskoczysz? ;)

Bartek: Ba! Mam nadzieję, że już niedługo :)

Paweł: No to w takim razie życzę wielu sukcesów i czekam na zapowiadane nowości :) Chcesz kogoś pozdrowić?

Bartek: Pewnie! Pozdrawiam wujka z Australii i moją wykładowczynię ze Środkowochińskiego Uniwersytetu Pedagogicznego w Wuhanie, panią Li “Wielkie Oczy”! ;)

Paweł: To ja się dołączam :) Dzięki za wywiad :)

Bartek: Dzięki również, było mi naprawdę bardzo miło :)

Powiązane wpisy

Najpopularniejsze

Kategorie: Blogging, Design, Internet, Kultura |

12 komentarzy do wpisu “Wywiady z bloggerami #3 - Homikus”

unnami:

czerwiec 2nd, 2008 at 18:33

wolę Japonię niż Chiny <_<

Paweł Opydo:

czerwiec 2nd, 2008 at 18:37

Bo tam byli samuraje? ;)

Lanooz:

czerwiec 2nd, 2008 at 18:40

em, unnami, jak już strzelasz takiego komentarza to powiedz przynajmniej dlaczego. Tylko nie mów, że “bo anime/manga jest japońskie”:P

Paweł za dużo się uśmiecha, co czyni ten wywiad i wywiadującego nieco sztucznym! To mała sugestia.

Paweł Opydo:

czerwiec 2nd, 2008 at 18:42

Średnio dokładnie raz na każdą wypowiedź :P Taki jestem ^

bobiko:

czerwiec 2nd, 2008 at 18:55

z homikusem zapoznalem sie przy okazji freetibet’u. Robi to na niezwykle wysokim poziomie intelektualno-kulturalnej i dlatego warto sie zainteresować tym blogiem.
Dobry wpis Pawle.

homikus:

czerwiec 2nd, 2008 at 21:24

Ach, od razu sztucznym! Czy nie ładniej byłoby użyć określenia, na przykład, “swobodny”? Albo może “w wyjątkowo przyjemnej atmosferze”? :)

Lanooz:

czerwiec 2nd, 2008 at 21:31

Dla mnie “sztuczne” dużo bardziej przerasta słowo “swobodny”. Dlatego je użyłam ;)

Fanatyk:

czerwiec 2nd, 2008 at 21:34

Nie dotarłem do końca (nawet nie przebrnąłem przez pierwsze 35%) :P

homikus:

czerwiec 2nd, 2008 at 22:05

Muszę wziąć to pod uwagę podczas analizy swojego “współczynnika nudy i przynudzania” :)

Nyae:

czerwiec 2nd, 2008 at 22:41

Raz, czy dwa zdarzyło się, że byłam na Sinolog.pl przez przypadek, dopiero teraz dowiaduję się o genezie i takich tam. Naprawdę Ci zazdroszczę, drogi homikusie (:

Ja nie wiem “co wolę”, ale jeśli bym wybierała to również Japonię ze względu na Kyoto. Pekin mnie ciągnie, ale mam jakieś uprzedzenia do tamtejszej polityki, wiadomo.
Tak czy owak - gratuluję osiągnięć!

Co do homikus.pl - ja i mój czytnik RSS jesteśmy z Tobą. Do przeczytania! (;

unnami:

czerwiec 2nd, 2008 at 22:42

lubię Japnię bo pociąga mnie jej rozwój technologiczny, wiem, Chiny też są ok, ale nie lubię bo są komunistycznę i tam źle się dzieje - co do mangi/anima/samurajów - nie lubie żadnego z całej trójki ;D Japonia jest fajna bo ma fajne, szybkie kolejki, wysokie wieżowca i w ogóle pod wzglęgem technologicznym nnie podnieca, oh, wydało się, Japonia mnie jara :(

homikus:

czerwiec 3rd, 2008 at 17:04

“Chiny też są ok, ale nie lubię bo są komunistycznę i tam źle się dzieje”

Oj, jakie to straszne uproszczenie… Czy wiesz, że ci ludzie są tam o niebo szczęśliwsi, niż tu? Im jeszcze nigdy w dziejach nie było tak dobrze, nigdy w dziejach nie wisiał nad nimi głód, nigdy nie zaznali sytuacji, w której nie muszą martwić się o jutro. Dopiero teraz. A jest im coraz lepiej. Radość widać po nich od pierwszego spojrzenia! A przeciętny Polak? Lezie tą ulicą nachmurzony ze wzrokiem wbitym w ziemię, co i rusz coś mu nie pasuje, a większość ludzi najchętniej by gdzieś utopił. Niesamowite było doznać czegoś zupełnie przeciwnego.

“Japonia jest fajna bo ma fajne, szybkie kolejki, wysokie wieżowca”

Gwarantuję Ci, że w chińskich metropoliach znajdziesz dziś więcej hi-teku, niż w Japonii. Pod bardzo wieloma względami. A mówię to blisko rok po powrocie. A w Chinach przez rok zmiany zachodzą daleko większe, niż u nas przez 20 lat. Albo 50.