160

Prywatność w Sieci według Wyborczej

marzec 17th, 2008,

Paweł Opydo

Google Oj, rozpętała się nam mała burza. Najpierw Marta Klimowicz skomentowała artykuł swojej imienniczki, pani Strzeleckiej, która w Gazecie stara się udowodnić, że w internecie czyha na nas ogromne niebezpieczeństwo. Potem Marcin Jagodziński stanął w obronie pani redaktor, co mnie niezmiernie dziwi, gdy czytam bzdury które ona wypisała.

Sprawa emocjonująca, więc i ja się odezwę ;) Na początek co-nieco o artykule z Wyborczej, który stał się zaczątkiem dyskusji. No cóż… Dawno nie czytałem czegoś tak populistycznego. Wiadomo, że masa ludzi boi się internetu, boi się o swoją prywatność. Więc najłatwiej zrobić szum strasząc ich i stwierdzając, że widmo inwigilacji i świata, którym rządzi Google wisi nad nami nieustannie.

Tak więc od razu dowiaduję się mrocznej prawdy: “wiedzą o tobie wszystko” - pisze pani Strzelecka. Problem polega na tym, że na przykład takie dostosowywanie treści do użytkowników odbywa się skryptowo. Czyli KTO wie o mnie wszystko? Skrypt, który wyświetla reklamę upominków dla zakochanych, kiedy w mailu pojawią się słowa związane z miłością?

[Google] wie, ile płacę księgowej, która wysyła rachunki mailem, i jak nazywają się inni jej klienci.

Marcin krytykuje porównania, jakie zastosowała Marta Klimowicz, ale one nasuwają się same. Jeżeli pani Strzelecka boi się programu pocztowego, to tym bardziej powinna bać się tego cholernego, zdradzieckiego listonosza!

Spójrzmy prawdzie w oczy. Taki listonosz wie, kto wysyła do nas listy, ile ich wysyła, z kim innym koresponduje i jak często. Zna adresy osób, które ze sobą korespondują. Do tego wręczając paczkę jest w stanie oszacować Twój wiek, stan majątkowy, a widząc (lub nie) obrączke na palcu pozna stan cywilny. W ten sposób Poczta Polska tworzy bazę klientów, o których wie niemal wszystko! Aż strach się bać! Dalej czytamy:

Australian Airlines przyznały się niedawno, że na podstawie informacji ze skrzynek pocztowych, serwisów społecznościowych i transakcji online kartami kredytowymi każdemu klientowi proponują w internecie inną cenę biletu.

Zacznijmy od tego, że takie linie lotnicze nie istnieją od roku 2006. Do tego jakim niby sposobem po wypełnieniu jakiegoś formularza firma miałaby dostęp do listy transakcji bankowych, kont serwisów społecznościowych, i skrzynki pocztowej? Podając maila podaję najwyżej informacje na jakim serwerze mam konto. To co w sumie pani redaktor ma na myśli?

Kogo to interesuje? Zapytałam znajomych. “Piszę z Outlooka, żeby nie czytać reklam”, “Ktoś zna treść moich maili. Nie godzę się, nawet jeśli to maszyna”.

No jasne, bo “znajomi”, którzy jak widać nie mają pojęcia o technicznych aspektach Sieci, są autorytetami godnymi cytowania w ogólnopolskiej gazecie. Co to znaczy, że “maszyna zna treść moich maili”? O nie, to w sumie mój komputer pewnie też czyta moje teksty zapisane na dysku, przegląda prywatne zdjęcia i wideo! A jak wypapla laptopowi z naprzeciwka?

Chciałem jeszcze dalej analizować krok po kroku, ale nie ma sensu. Kto ma ochotę, ten poczyta.

Ale wszystko zbiega się do tego, że autorka przedstawia w opiniotwórczej gazecie poglądy wzięte znikąd. Osoba, która zupełnie nie rozumie działania Sieci, ma jakieś szczątkowe informacje, a resztę dobudowała sobie korzystając z wybujałej wyobraźni, tworzy teorię spiskową o złych maszynach przejmujących kontrolę nad światem.

Ale to nie jest powieść Science-Fiction, tylko “poważny” artykuł.

Wszystkie te ficzery serwisów służą przede wszystkim naszej wygodzie, ale także skuteczności reklam. Nie wiem jak Wy, ale ja tam wolę widzieć reklamy faktycznie dla mnie przydatne, a nie takie, które tylko przeszkadzają i irytują. Cieszę się, że dostaję informację o nowych książkach ulubionego autora. Publikuję w Sieci po to, żeby każdy mógł to znaleźć, więc nie narzekam, że po wpisaniu w Google mojego nazwiska pojawia się masa wygenerowanej przeze mnie treści.

Prawda jest taka, że człowiek w Internecie upublicznia to, na co ma ochotę. W prywatnym życiu udostępniamy niezależnie od siebie więcej informacji, niż “nieświadomie” robimy to w Sieci.

Jeśli w realu wejdę do Sex-shopu, to jest szansa, że zobaczy to ktoś znajomy, i zaraz cała okolica będzie o tym wiedzieć ;) W Sieci mogę surfować po dowolnych stronach. I w tym momencie, mając zmienne IP, mogę najwyżej zaryzykować to, że admin serwisu analizując statystyki dowie się, że ten-a-ten numerek z okolic Krakowa, jeden spośród tysięcy, był na jego stronie przez 2,5 minuty. Że ma Windows XP i Firefoxa 3. Żadnego nazwiska, adresu, płci, wyglądu, koloru włosów. Nic.

Loguje się w serwisie społecznościowym. Mogę wpisać założonego naprędce maila, wymyślone imię i nazwisko. I kto dowie się, że to nieprawda?

Wszystko tak naprawdę zbiega się do jednego wniosku - nasza prywatność w Sieci zależy od nas samych i naszej ostrożności. Oczywiście, za ludzki kretynizm najłatwiej winić Google. Ale to właśnie MY SAMI wybieramy jakie dane udostępniać, na jakich stronach się rejestrować. Do bezpiecznego korzystania z Sieci są wymagane dwie rzeczy. Po pierwsze komputer z dostępem do internetu, zaktualizowanym antywirusem i firewallem ;) Ale najważniejszy jest dojrzały, myślący użytkownik.

Pani Marto, nie ma się czego bać! Sieć nie gryzie, tylko trzeba nauczyć się z niej korzystać! :]

Powiązane wpisy

Najpopularniejsze

Kategorie: Internet, Media, Technika |

5 komentarzy do wpisu “Prywatność w Sieci według Wyborczej”

Afak:

marzec 20th, 2008 at 10:36

E tam internauci tylko popijaja piwo i ogladaja porno w sieci, wiec co za roznica? :]

Lanooz:

marzec 20th, 2008 at 14:05

Ja rozumiem, tajny agent z konkurencyjnej korporacji, który musi się ukrywać. Ale pamietajmy - mówimy przecież o przeciętnym internaucie.

Strach Pani Strzeleckiej bierze sie z niewiedzy. Nie do końca wie co to Internet :P Najlepiej to się zamknąć w izolatce, w strachu przed ludźmi, ich oczyma, i przede wszystkim oczyma maszyn.
Paranoya.

Paweł Opydo:

marzec 20th, 2008 at 23:19

@Afak - co racja to racja :) Hmm, napiłbym się zimnego, swoją drogą… ;)

Paweł Opydo:

marzec 20th, 2008 at 23:20

@Lan - na to niestety wygląda, że to trochę taka nieuzasadniona panika przed nie-wiadomo-czym. Gorzej, że masa ludzi to przeczyta, i zacznie bać się, że “maszyny nas obserwują”.