“Ekipa” - recenzja

wrzesień 19th, 2007,

Paweł Opydo

Jesienna ramówka na dobre zadomowiła się w telewizji - już wiadomo, które z nowych programów zostały dobrze przyjęte przez widzów i krytyków, a które… gorzej. Dziś zajmę się najciekawszym polskim projektem telewizyjnym od kilku dobrych lat, który jest jednocześnie jednym z niewielu obecnie, w których nie gra Paweł Małaszyński.

Mowa oczywiście o Ekipie - pierwszym od lat projekcie telewizyjnym Agnieszki Holland, i pierwszym polskim serialu political fiction. Zamysłem twórców było pokazanie polityki od innej strony, niż widzimy ją w mediach - od wewnątrz. Bohaterowie nie są “gadającymi głowami” na konferencjach prasowych, tylko ludźmi z krwi i kości. Do tego jeszcze dodajmy, że rzesza z nich naprawdę chce coś zmienić w państwie, a okazja ku temu zdarza się, gdy pojawia się młody, energiczny idealista na stanowisku premiera.

Tip: Polsat ma dość ciekawe (nieco eksperymentalne) podejście do emisji serialu - premierowe odcinki ukazują się bowiem… na DVD dołączanym do Gazety Wyborczej. I to prawie tydzień przed emisją w telewizji. Co ciekawe, na tej podstronie Gazety można zamówić prenumeratę całości za 110zł.

Na dobry początek…

Zacznę jednak od początku. A na początku jest czołówka. Co ciekawe, uważam, że jest… zbyt krótka. Zwykle w serialach te kilkanaście pierwszych sekund to okazja do zrobienia sobie herbaty i wygodnego rozłożenia się na fotelu. W Ekipie czołówka niemalże nas w rzeczony fotel wgniata. Jest w niej coś dziwnego - niby takie nic, widzimy przez witraż (przedstawiający herb Polski) idącą w zwolnionym tempie grupę bohaterów, do tego cudna muzyka - ale ma coś w sobie, co sprawia, że mógłbym to oglądać w kółko.

No dobrze, przejdźmy jednak do tego co najważniejsze - treści. Zaczyna się pierwszy odcinek. W mieszkaniu premiera Nowasza (Janusz Gajos), w środku nocy, dzwoni telefon. Ktoś wyciągnął z IPN dokument potwierdzający jego rzekomą współpracę z SB. To początek rządowego kryzysu, który zostanie zakończony przez nieoczekiwany ruch - konstruktywne wotum nieufności, połączone z desygnowaniem na premiera młodego, nieznanego w kręgach politycznych profesora z Zamościa - Konstantego Turskiego (Marcin Perchuć).

Raz, dwa, trzy… Akcja!

Jestem pełen uznania dla twórców scenariusza. Treść w zasadzie nie ma wad - jest jednocześnie prosta i klarowna (nie ma problemu ze zrozumieniem intrygi), ale nie banalna. Nie ma tu czasu na nudę, choć jest pełno krótkich scen, niezwiązanych bezpośrednio z fabułą, które pozwalają nam poznać charaktery bohaterów.

W zasadzie przy głębszej analizie stwierdzam, że w pierwszym, pilotażowym odcinku… niewiele się zdarzyło. Mimo to trzymał przez cały czas w napięciu, i możemy z czystym sumieniem powiedzieć, że poznaliśmy świetnie charaktery bohaterów. Czasem dzięki kilkusekundowym scenom - jak krótkie spojrzenie, uśmiech, wymiana zdań - dowiadujemy się jak wyglądają relację pomiędzy postaciami.

Drugi epizod był już bardziej zapełniony akcją, chociaż “pobocznych” scen nie brakowało (i dobrze!). Wiadomo, że w trzecim będziemy mieć do czynienia z… zamachem terrorystycznym. Mam nadzieję, że twórcy nie przesadzą z akcją, ale to co pokazali dotąd pozwala mi spać spokojnie - chociaż rozwiązanie problemu protestu było trochę naiwne (odsyłam do filmu).

Aktorstwo to emocjonalne zapasy (Al Pacino)

Dobry scenariusz to jednak nie wszystko - musi być jeszcze dobrze zagrany. Aktorzy wywiązali się ze swoich obowiązków. Świetny Gajos (dawno nie widziałem go w tak dobrej roli), bardzo dobrzy Perchuć i Stroiński. Kasia Herman i Rafał Maćkowiak - dobrze, chociaż na razie ich role to takie “rozśmieszacze” - młodzi, trochę przerysowani, czasem lekko komediowi (szczególnie Maćkowiak) - ale mam wrażenie, że ich postaci jeszcze nie pokazały co potrafią.

Takie drobne dodatki…

Jeśli chodzi o warstwę audio, to nie mam zastrzeżeń - choć zaznaczam, że pojawiają się głosy, że dźwięk jest słabo nagrany, wypowiedzi niewyraźne albo zbyt ciche - ale ja tam nie zauważyłem. Muzyki w zasadzie nie zauważamy, oprócz czołówki i kilku scen-przerywników - ale buduje napięcie i jest bardzo dobra.

Ciekawi praca kamery. W najbardziej dramatycznych momentach (chociażby początek serialu) film był kręcony “z ręki”, co dodało obrazowi trochę chaosu - efekt niby zamierzony i ciekawy, ale po dłuższej chwili męczący - więc dobrze, że w późniejszych scenach jest już “stabilniej”. Czasem za to mamy bardzo ciekawe ujęcia - kamera podążająca za bohaterami, schody widoczne z “lotu ptaka” i tak dalej - bardzo ładne.

No to mamy premiera…

Hasło reklamowe serialu brzmiało: “Oni będą rządzić jesienią”. Oglądnąłem dwa odcinki, i mogę z czystym sumieniem powiedzieć - dla mnie będą rządzić. Dawno nie widziałem tak dobrej polskiej produkcji, czy to kinowej, czy telewizyjnej. Jest oryginalnie, akcja jest wartka i - co rzadkie w “naszych” filmach - nie przeciąga się. Aktorstwo jest bardzo dobre, a do tego wyjątkowo miło popatrzeć na ekipę rządzącą, która chce naprawdę naprawić kraj, i na premiera, który stanowi szansę na taką naprawę. Tak dla odmiany.